Mijn Reizen

Mijn Eerste Grote Reis : 17 september 1997

September 1997 Vertrek Hotel Batihan Kusadasi–Izmir-Amsterdam-Papendrecht-Zeeuwsch-Vlaanderen.

Vanuit Kusadasi met een taxi naar Izmir, daar op het vliegtuig in Izmir naar Amsterdam, van uit Amsterdam met de auto naar Papendrecht,en vanuit Papendrecht met de auto en de boot naar Zeeuwsch Vlaanderen 

Mijn eerste reis begon toen ik nog maar een paar maanden oud was.Dat was een hele onderneming hoor.

Vanuit de hotelkamer werden alle koffers en tassen gepakt en dan die bench die voor mij bestemd was. De eerste keer dat die bench in de kamer kwam had ik zoiets van wat is dit.

Wist natuurlijk niet dat ik daar een paar uur in moest zitten of liggen Anders was ik er beslist niet ingekropen.Ik vond het allemaal maar niets hoor. Al die drukte. normaal s’nachts om die tijd lagen we toch altijd te slapen.

Ik begreep er maar niets van.Maar omdat ik toch wel nieuwsgierig was bleef ik er natuurlijk wel met mijn neus boven op.

Mustafa zou ons naar het vliegveld brengen.Maar voordat Nelleke en Ik de kamer verlieten, waar wij toch ongeveer 6 maanden gewoond hadden, kreeg ik eerst druppeltjes en daarna een plakje worst.

Het waren druppels om rustig van te worden en de bedoeling ervan was dat ik in slaap zou vallen.Zo de laatste tassen zijn naar beneden gebracht en nu is de bench aan de beurt.Nelleke had me al een beetje laten wennen aan dat ding. Maar ik hoefde er gelukkig toch nog niet in.

In zo'n groot ding ben ik naar Nederland gevlogen

Dus vanuit Kusadasi naar het vliegveld van Izmir.

Waar wij moesten wachten.Want eerst moesten mijn papieren gecontroleerd worden. Toen dat gebeurd was werd ik opgehaald.Ik hoor nu nog wel eens van Nellleke dat ik verschrikkelijk zat te piepen in de bench..En nu moet je weten dat zij alle voorbereidingen getroffen had die er nodig waren.

De dierenarts had druppeltjes voor geschreven maar wie er in slaap viel of suffig werd geen Shadow hoor.

Wat een hoop mensen zag ik daar. En natuurlijk een hoop mensen die naar mij kwamen kijken van oh wat lief.

En wat zielig dat zij in de bench moet.Al die aandacht vond ik prachtig.Maar dat ik op een gegeven moment helemaal in mijn eentje in die bench was op een karretje op weg naar een zodanig groot vliegtuig vond ik maar niets.De mensen van het vliegveld pasten natuurlijk wel op me, maar het was wel raar om Nelleke niet meer te horen of zien.