Mijn Verhaal

Ik ben Shadow een dalmatiër en ben geboren op 22 april 1997 in Kusadasi, een badplaats gelegen aan de Egeïsche zee in Turkije.

De eerste maanden als puppy heb ik in Hotel Batihan gewoond.Een mooi hotel met een zwembad, en een grote tuin die weer direct aan het strand lag.Kun je je voorstellen  hoe leuk dat voor mij was, om daar rond te rennen.Ik rende door die grote tuin achter de poesjes aan . En dan waren daar ook nog zoveel andere hondjes.Die hondjes hadden het niet zo goed als ik, want die leefden op straat en hadden geen baasje.Met die hondjes kon ik leuk spelen en ravotten.

En dit is nog maar het begin van mijn eerste maanden als puppy in een groot hotel.

In het hotel logeerden heel veel gasten van verschillende nationaliteiten, van wie ik ook alle aandacht kreeg, wat ik als pup natuurlijk fantastisch vond.Want wie kan nu een puppy weerstaan? En dan nog wel een dalmatiër!

In het begin als puppy liep en sliep ik in het kantoor van de secretaresse Muzgan, en in het kantoor van de manager Sitky Bey, de eigenaar van het hotel.Sitky Bey had mij cadeau gekregen voor zijn dochter, die nu nog op school zat, maar over een paar weken naar het hotel zou komen, om dan voor mij te zorgen.

Ik moest dus nog even op mijn nieuwe baasje wachten, maar dat wist ik natuurlijk niet.Want Muzgan gaf mij eten en drinken en ik mocht met haar overal mee naar toe .En wanneer zij op kantoor moest werken was ik ook op kantoor, wat ik best leuk vond want daar viel altijd wel wat te beleven, gasten die een praatje kwam maken en nog veel meer, want saai was het daar niet. Alleen s’avonds wanneer zij naar huis ging vond ik het allemaal niet zo leuk, want dan bleef ik alleen achter in het kantoor van de manager, en het kantoor van Muzgan, waar ik dan moest blijven totdat zij de volgende morgen terugkwam. En wat was ik blij als Muzgan s’morgens weer haar kantoor binnenkwam, want dan voelde ik mij niet meer alleen.

Op een onverwacht moment veranderde ineens mijn leven als puppy.Ik zal jullie eens vertellen hoe dit is gebeurd.Begin juni 1997 is Nelleke uit Nederland in ons hotel komen werken en wonen.Dit was in mei 1997 met de manager Sitky Bey afgesproken.Zij kwam hier naar toe om het animatie team van het hotel te versterken .Zij vertaalde de avondprogramma’s in verschillende talen, ontving de gasten wanneer die arriveerden,en gaf rondleidingen door het hotel om de gasten een beetje wegwijs te maken.En als er problemen waren konden zij bij haar terecht.Nelleke sprak ook een beetje Turks .Wat ik toen nog niet wist, dat met de komst van Nelleke mijn leventje als puppy in het hotel er een stuk gezelliger door zou worden. 

Links boven op de foto zien jullie de dochter van de manager, zij was mijn eerste bazinnetje, en rechts op de foto zien jullie Nelleke met mij op haar armen.Nu weten jullie over wie ik praat

Nelleke is sinds augustus 1997 mijn baasje en mijn allerbeste maatje.

Ik zal jullie proberen uit te leggen, hoe het gekomen is dat Nelleke nu mijn baasje is.Jullie weten dat voor dat Nelleke naar Hotel Batihan kwam, ik overdag de meeste tijd in het kantoor van de Manager en van Muzgan lag.

En dat Muzgan de secretaresse van het Hotel mij zolang onder haar hoede genomen had tot mijn nieuwe baasje zou komen.Want mijn nieuwe baasje zat nog op school. Jullie weten misschien ook nog dat ik overdag onder het bureau bij Muzgan lag.Ik had toen de grootste pret, want daar kwamen altijd zo veel mensen binnen waar ik de nodige aandacht van kreeg.En zoals jullie weten dat als de avond aanbrak, ik alleen moest blijven .Wat voor mij helemaal niet leuk was.

Wel nu kun je voorstellen dat als je als puppy een hele nacht alleen moet zijn dat er dan wel een paar ongelukjes gebeuren.Dit was iets wat Sitky Bey niet zo prettig vond als hij s’morgens vroeg op kantoor kwam.Dus liep hij met de gedachte rond mij s’nachts maar buiten te laten bij de bewakers van het Hotel.Maar voordat dit kon gebeuren dat hij mij s’nachts buiten zou laten, stapte Nelleke uit Nederland het Hotel binnen. 

Nu moeten jullie weten dat Nelleke een heel goede vriendin was van Muzgan, want Nelleke kwam al vele jaren in Hotel Batihan.

Eerst als gast, en nu om er zelf te werken.Dus toen Nelleke in het Hotel was aangekomen hadden zij elkaar natuurlijk veel te vertellen. Zij zaten in het kantoor van Muzgan waar ik onder het bureau lag, en dat was mijn eerste kennismaking met Nelleke, maar ik wist toen nog niet dat zij mijn baasje zou worden.Op een gegeven moment kwam de manager en zei dat ik niet langer meer s'avonds in zijn kantoor mocht blijven.

Jullie begrijpen zeker wel waarom.Hij had besloten dat ik maar naar buiten moest.Maar Muzgan en Nelleke hadden tegen hem gezegd dat je zo een klein hondje niet s'avonds bij de bewakers buiten kon laten.Dat zou veel te koud zijn en niet goed.

Wat jullie moeten weten is dat Turkse mensen toch een andere band met huisdieren hebben dan de mensen hier Nederland.Muzgan sprak hierover met Nelleke en zo hadden beiden besloten dat ik aan het eind van de avond, als Muzgan naar huis ging,ik met Nelleke mee naar haar kamer zou gaan, en dat zij dan voor mij zou zorgen totdat Muzgan de volgende morgen weer in het Hotel verscheen.

Het is ook een geluk geweest dat het hondenhok dat ze voor mij aan het bouwen waren nog niet klaar was, want dan had het er voor mij toch niet zo goed uitgezien.Ik heb echt geluk gehad, en ook nog eens dat Nelleke precies op het juiste moment het Hotel binnenstapte.

Ik moet jullie vertellen dat het snel voorbij was met de ongelukjes toen Nelleke mij eenmaal op haar kamer genomen had.Zij moest altijd wel tot laat in avond werken en soms tot midden in de nacht, als er nieuwe gasten kwamen.Maar ondanks dat, stond ze s’nachts elk uur op en sjouwde mij door het hotel naar beneden en dan moest ik van haar een plasje doen, en als ik dan iets gedaan had, dan werd ik beloond met iets lekkers. 

Dus dat was dolle pret, en na een paar dagen had ik helemaal geen ongelukjes meer.Wanneer Nelleke maar even tijd had kwam ze mij halen. En gingen we veel naar buiten, ik kon dan lekker in de tuin van het Hotel rondrennen achter de katten aan en vanuit de tuin zo het strand op naar de zee.Dat was echt feest..Daar kon ik dan ook nog met andere hondjes spelen en dat waren er heel veel. 

Ja, en toen kwam de dochter van de manager naar huis, en zij zou mijn eigenlijke bazinnetje worden, maar van een puppy wist ze nog niet veel hoor.In het begin nam ze me natuurlijk overal mee naar toe om mij aan haar vrienden, te laten zien, maar dat werd na een tijdje ook minder. Dus Nelleke heeft haar dan veel verteld wat ze moest doen en hoe ze voor mij moest zorgen en hoe vaak ik naar buiten moest,je kent dat wel.

En dat ze mij veel aandacht moest geven en met mij spelen. Maar eerlijk gezegd kwam daar niet veel van terecht, want ze had haar vriendinnetjes natuurlijk lang niet gezien, dus dan liet ze mij wel even naar buiten 10 minuutjes ,en dat is voor mij toch veel te weinig.Maar goed dat Nelleke er was, die kwam mij dan weer halen en dan gingen we lekker langs het strand lopen en rennen . En eigenlijk dacht iedereen ook al dat Nelleke mijn baasje was. Want ik was altijd bij haar. Soms eens misschien een uurtje of twee alleen maar meer ook niet.

En weet je wat het leuke daar was, er waren zoveel mensen en die vonden mij allemaal zo lief en ik hen natuurlijk .Iedereen wilde met mij knuffelen en mij aaien en ik wilde natuurlijk met hun spelen . En het leukste van alles is eigenlijk en dat moet ik nu even er bij vertellen dat de mensen in Turkije toch wel een beetje bang zijn van honden, en zelfs van zo, n klein lief hondje als ik

Dus als kleine kinderen hard wegliepen omdat zij een beetje bang voor mij waren dacht ik dat is leuk die willen spelen,en ik erachter aan natuurlijk.En dan gingen die kinderen nog gillen ook.Nu moet je weten daar staan alle deuren openstaan,dus hup nog even elk huis in en uit rennen .Dat was lol hebben. Goed nu weer even terug naar mijn verhaal,op een gegeven moment werd ik opgehaald om naar mijn nieuwe huis te gaan.

Maar na nog geen uur was ik gelukkig weer terug bij Nelleke,en weet je waarom, ik werd daar dan in een mooi groot hondenhok gestopt en toen lieten ze me alleen,en toen ben ik natuurlijk gaan piepen, en dat konden ze niet aan horen,dus vroegen ze aan Nelleke of ik nog een tijdje bij haar mocht wonen.

Nelleke vond dat helemaal niet erg.En deze situatie herhaalde zich drie keer. De derde keer moest ik natuurlijk weer bij Nelleke weg en die moest gewoon huilen want ja die had natuurlijk al die maanden voor mij gezorgd.En ik vond het eigenlijk ook niet leuk bij die vreemde mensen en dan nog in dat hok. Toen ben ik daar iets langer gebleven dan een paar uur maar werd toch weer bij Nelleke teruggebracht.

Toen heeft de papa van het Turkse meisje die manager van het hotel was tegen Nelleke gezegd, dat hij mij maar ging verkopen.Waarop Nelleke antwoordde als je Shadow toch gaat verkopen dan verkoop je Shadow maar aan mij.Dus na enig overleg werd Nelleke mijn echte baasje.En ik kan je wel vertellen dat ik het nooit erg heb gevonden.

Bedankt voor het bezoeken van mijn Site Ik zou het erg leuk vinden als je een berichtje  zou achterlaten in mijn gastenboek.

Groetjes Shadow